Przed panowaniem Dzeusa, za czasów Kronosa ludzie zyli jak w wiecznej szczęśliwej krainie, nie znając chorób, smutków, trosk. Mieli jak w raju. Była to iście kraina mlekiem i miodem płynąca. Na dodatek ciało ich nie starzało się, nie odczuwali skutków chorób. Wraz z upadkiem Kronosa zmieniło się życie ludzi. Przede wszystkim ich dzieciństwo było straszliwie długie, około sto lat musiało minąć by dorośli. A jak już doszli do wieku dojrzałego stawali się źli i nieulegli bogom. Ich ciało po tych stu latach zaczynało się raptownie starzeć, chorować, dodawało to im następnych zgryzot i powodów do kłótni między sobą i z bogami. Dzeusowi nie chciano już składac wymaganych ofiar, jednym słowem anarchia. Nic dziwnego, że cierpliwy Dzeus wytępił ich zdecydowanie i szybko. Następne pokolenie ludzi, to plemię bardzo wojownicze. Nie na darmo nazwane ludźmi z brązu. Wszystko sporządzali z tego metalu. Silni, gwałtowni, hardzi i dumni. Tak przedstawia mitologia swoich przodków za panowania Dzeusa, w tzw. okresie heroicznym.