Herosem mogła zostac po śmierci osoba, która za życia odznaczała się czymś szczególnym, co wywołało wdzięczność żyjących. Mógł to być poeta, pisarz, założyciel rodów, bohater wojenny, kapłan itp. Jego grób umieszczano w centrum osady, często na nim budowano świątynie. Bywały tez groby herosów, których miejsce otaczano tajemnicą, w obawie o wykradzenie relikwii. Okolice grobu herosa obsadzano gajem oliwny. Co ciekawe, surowo karano uszczknięcie choćby gałązki z tego gaju. Przy grobie ustawiano ołtarz, na którym odprawiano nabożeństwa. Składano tam tez ofiary ze zwierząt. Musiały być to zwierzęta wyłącznie o czarnej lub bardzo ciemnej sierści. Ofiary składano o zmroku lub nocą. Wierzono, że im lepsze zwierzę i głośniejsze modły tym szybciej duch herosa pośpieszy z pomocą poszkodowanym mieszkańcom. W czasach trwogi, modlono się dużo częściej i z większą intensywnością. Wierzono, że dusza herosa, pod postacią węża przybieży na ratunek. Na grobach większych herosów budowano miejsca, gdzie odbywały się igrzyska.